ﺗَﻌْﻔُﻮﺍ ﻭَ ﺗَﺼْﻔَﺤُﻮﺍ ﻭَ ﺗَﻐْﻔِﺮُﻭﺍ (ﺗﻐﺎﺑﻦ 14)
عفو نمایید و چشم پوشی کنید و ببخشایید.

هر کس که شما را اذیت کرد او را ببخشید و عفوش کنید. بعد تازه با او مصافحه کن. این آیه در قرآن است و وقتی بخواهید آن را بنویسید به اندازه ی طول یک بند ِ انگشت بیشتر نیست!
یعنی گناهش را ببخش و عفوش کن. یعنی بگو： "اصلا تو گناه نکرده ای. یک وقت خیال نکنی و به خودت بگویی گناه کرده ام و مرا بخشیده است ، اصلا نکرده ای. "
بعد هم با او مصافحه کن. یعنی طوری که او قشنگ بداند تو با او هستی و او هم با توست!
این از صفات خداست. اخلاق خداست. با مومنین این گونه می کند ، شما هم با هم همین را انجام دهید.
ما هم همه با هم همین کار را بکنیم. بدان که خیلی برایت فایده دارد.
از دریا دریا چیزی که در راه خدا بدهی این بزرگتر است. چون نَفس را بزرگ میکند. گذشت ِ قلبی است. کار هر کسی نیست . . .

مرحوم حاج اسماعیل دولابی