آقایی در تبریز خیلی کمالات داشته،از جمله اینکه روزی یک صفحه یا یک ورق قرآن می خوانده و می گفته است که خداوند ِ متعال دو نعمت به من ارزانی داشته：یکی اینکه،توفیق ِ بُکا در عزای سیدالشهدا(ع) را دارم و دیگر اینکه قرآن را با کسالت نخوانده ام. به عقیده بنده خیلی کلام ِ بزرگی است.
قرآن این قدر عظمت دارد که خداوند درباره آن می فرماید："وَ لَقد یَسّرنا القرءانَ للذكر" به راستی که قرآن را برای یاد ِ خدا آسان نموده ایم.
آیا درست است با این عنایت که خدا به ما کرده،در وقت ِ تلاوت ِ قرآن بدون حضور و توجه و تدبر-نعوذ بالله مثل کسانی که قرآن را قبول ندارند-به لقلقه زبان اکتفا کنیم؟!
در صورتی که در روایت است که "أنا جليس مَن ذَكرنى" (من همنشین کسی هستم که به یاد من باشد) و قرآن خودش آسان شده است برای ذکر. و ذاکر به قرآن،ذاکر ِ خداوند ِ جليل و به او متوجه است،مثل اینکه دو نفر با هم صحبت می کنند،هم این صحبت می کند هم آن.
خیلی مطلب بالاست،پس ما گویا قرآن نمی خوانیم. نعمت هایی به این بزرگی برای ما فراهم است...
(برگرفته از پایگاه نشر آثار آیت الله بهجت)

+ انشاالله ما هم توفیق داشته باشیم هفته ای یکی دو آیه رو با هم اینجا بخونیم ：) پیشنهادات و انتقادات هم پذیرفته می شوند. در خدمتیم.
+ ربطی به موضوع نداره ولی اگه رفیق ِ واقعا خوبی دارید حتما شکر ِ این نعمت رو به جا بیارید. از توفیقات الهی است به نظرم. الحمدللّه :)